Archiwum kategorii: Res insolita

Res insolita

O duchu uwięzionym w drzewie

O duchu uwięzionym w drzewie

Pewnego lipcowego dnia Maïka postanowiła wybrać się do lasu, żeby pozbierać trochę jagód. Słońce było zakryte chmurami, ale nie zapowiadało się na deszcz. Na wszelki wypadek, Maïka ubrała czerwone kalosze i zapakowała pelerynę przeciwdeszczową. Po dziesięciu minutach marszu, znalazła w końcu miejsce jagodowej obfitości, przykucnęła wygodnie i zaczęła zrywać jagody, wrzucając je do miseczki. Przy każdej zerwanej jagodzie wyśpiewywała nową sylabę: ra…me…la…mo…pa…ku… Po sześciu zerwanych jagodach robiła sobie przerwę w śpiewaniu i siódmą jagodę wkładała do buzi. Gdy w najlepsze się bawiła, a dno miseczki zaczęło się powolo zapełniać, usłyszała wołanie o pomoc. Odstawiła miseczkę, podniosła się i wyciągnęła szyję, żeby się utwierdzić, czy coś się jej nie przesłyszało.

Z odległości kilkudziesięciu metrów wyraźnie dobiegało wołanie, a właściwie zduszony jęk. Serce zaczęło jej łomotać z przejęcia, a oddech stał się szybki i nieregularny. Nadstawiła uszu i udała się w kierunku nadbiegającego głosu. Krążyła wokół drzew, ale nikogo nie widziała. Jej zdziwienie było wielkie, gdy odkryła, że głos wydobywał się z drzewa. Był to wielki i stary dąb, o pięknych błyszczących liściach. Im dłużej stała naprzeciwko niego, tym bardziej nabierała przekonania, że nie jest to zwyczajne drzewo. Gdy wystarczająco długo wpatrywała się w jego majestatyczne konary, dostrzegła wydrążoną w korze twarz. A im mocniej pocierała oczy, żeby się przekonać, że nie śni, tym wyraźniejsza stawała się twarz. Kora drzewa skurczyła się i przemówiła ludzkim głosem:

-„Jestem duchem lasu, istotą wolną i dobroczynną. Jednak zapomniano o mnie, odkąd zostałem uwięziony w tym drzewie. Czy zgodzisz się pomóc mi i uwolnić mnie od zaklęcia?”

Przestraszona Maïka, zaczęła odsuwać się powoli od drzewa, zrobiła kilka kroków w bok, w końcu odwróciła się na pięcie i pobiegła w odwrotnym kierunku, by zniknąć z pola widzenia gadającego drzewa. Tyle pytań kłębiło się w jej głowie… Kto to był ? O czym mówił? Czy był dobry czy powinna się go bać ? Czy ma wezwać pomoc? Czy w ogóle ktokolwiek jej uwierzy? A może powinna po prostu wrócić do drzewa i wysłuchać jego historii? Czuła się dziwnie, nogi uginały się pod jej ciężarem jakby były z waty, serce łomotało jak szalone, ręce drżały. Posłuchała jednak głosu serca i kiedy znowu usłyszała wołanie, postanowiła wrócić do jęczącego drzewa, cokolwiek miałoby to oznaczać. Kiedy kierowała się w stronę drzewa, poczuła pod stopą głuchy brzęk. Uniosła nogę, aby zbadać przedmiot. Był to naszyjnik z dzwoneczków. Ledwie podniosła zdobycz, usłyszała znowu jęki drzewa i poczuła na sobie przejmujący chłód. Rzuciła więc dzwoneczki z powrotem na ziemię i przestraszona pobiegła w stronę drzewa, którego jęczenie wydawało się mniej straszne, niż chłód emanujący z dziwacznego naszyjnika. Kiedy próbowała objąć je jeszcze raz wzrokiem, ogarniała ją zarazem radość i podniecający niepokój. Zaczęła znowu koncentrować się na drzewie, które pokazało jej znajome oblicze z kory, prawie uśmiechając się do niej. Maïka zachęcona, poprosiła cichutko:

-„Opowiedz mi o zaklęciu.”

– „Dawno temu” – ciągnęło swoją opowieść drzewo – „było nas dwóch: mój brat i ja. Obaj czuwaliśmy nad lasem. Pewnego dnia jednak trzeba było dokonać wyboru, ponieważ dwa dorosłe duchy o jednakowej mocy nie mogą sprawować pieczy nad tym samym lasem. Las wybrał mnie. Mój brat poczuł się zdradzony i odrzucony przez las, który kochał równie mocno jak ja. Wpadł w straszny gniew i stał się duchem złym i niegodziwym. Jednocześnie zmieniając swoją misję, mógł pozostać w lesie razem ze mną, ponieważ dobro i zło muszą utrzymywać naturę w równowadze. Przystałem na ten układ i zrzekłem się części mojej władzy na korzyść brata. W ten sposób dwa duchy o różnych celach mogły rządzić na tym samym terytorium. Jednak rana, której doznał mój brat, nigdy się nie zagoiła. Nie pogodził z niesprawiedliwością, jaka go spotkała i nikomu nie ufał, bojąc się, że inni odkryją jego słabości. Jeszcze bardziej bał się tego, że zostanie ponownie zdradzony i wygnany na dobre z lasu. By do tego nie dopuścić, stał się więc prześladowcą i tyranem, ponieważ wierzył, że jedynie narzucając swoją wolę innym będzie panował nad sytuacją i ostatecznie zwycięży. Nie tylko używał swojej mocy, by kontrolować zdarzenia, ludzi i zwierzęta, które znajdowały się w lesie, ale także szukał zemsty. Kiedy próbowałem mu przeszkodzić, starając się przywrócić równowagę, za pomocą dobra, uwięził mnie w tym drzewie, bym nie przeszkadzał w jego nikczemnych planach. Zostawił mi pod panowaniem jedynie królestwo ptaków, gdyż uznał je za nieszkodliwe. Czasem siadają na moich gałęziach, ale jest ich coraz mniej.” Dąb zamilkł i jęknął tak rozpaczliwie, jak tylko mogło jęknąć drzewo. Następnie dorzucił: „Czekam tak od wieków aż ktoś usłyszy moje skargi, ale jedynie niewinne serce może zrozumieć mowę drzewa… Czasem, nawet jeśli komuś uda się ją usłyszeć, strach zwycięża w lesie i w sercu każdego, kto przekroczy granice lasu. Władza mojego brata jest tutaj niepodważalna. Zły duch lasu miesza w głowach i w sercach ludziom i nastawia przeciwko nim mieszkańców lasu. Tak, tak…” – ciągnął duch drzewa – „Nastały okrutne czasy. Ptaki boją się budować gniazda w moich gałęziach, a każdy kto wejdzie na ścieżki tego lasu, wraca na zawsze odmieniony: staje się nieufny, podejrzliwy i nie zawaha się użyć siły , jakby bronił się przed tym, by czegoś mu nie odebrano. Czegoś, co zostawił w rzeczywistości w tym lesie: niewinne serce… które broczy krwią mojego brata. Moja historia i cała magia lasu jest zaklęta w tym drzewie…”

Maïka gorączkowo myślała: „Jeśli dobroczynne drzewo jest bezsilne i cała władza w lesie należy do złego brata, to ten las nie jest najlepszym miejscem na zbieranie jagód…” Znowu była rozdarta między chęcią ucieczki i chęcią pomocy, strachem i odwagą, dobrem i złem. „Jednak jeśli nie pomogę drzewu” – myślała – „to tak jakbym dała wygrać złemu duchowi i jakbym pozwoliła mu na przejęcie nade mną kontroli” – myślała. „Zło będzie nadal zwyciężać w sercach ludzi, dopóki samolubny i apodyktyczny duch będzie manipulował ich wolą i utrzymywał ich seca i umysły w ignorancji. Trzeba coś zrobić” – postanowiła. „Jeśli pomogę drzewu, to pomogę całemu lasowi i wszystkim, którzy będą tu przychodzić.” Zebrała więc w sobie odwagę i spytała drzewa jak może mu pomóc.

-„Aby uwolnić mnie od złego zaklęcia, potrzebny mi naszyjnik z dzwoneczków, magiczny gwizdek i biały ptak, którego sama będziesz mogła wybrać.”

„Co za dziwne życzenie” – pomyślała Maïka z ulgą, bo nie wydawało jej się ani zbyt wygórowane ani niemożliwe do zrealizowania. Właśnie sobie przypomniała, że kilka dni temu znalazła jakiś gwizdek i ciągle miała go w kieszeni. Może to tego gwizdka potrzebowało drzewo? Wyciągnęła go z kieszeni i zagwizdała. Nic się nie stało. Maïka powtarzała w myśli „potrzebny mi naszyjnik z dzwoneczków, magiczny gwizdek i biały ptak, którego sama będziesz mogła wybrać… może kolejność odgrywa też jakąś rolę?” Wróciła więc do miejsca, gdzie porzuciła naszyjnik z dzwoneczkami, żeby zapytać drzewo, czy przypadkiem nie chodzi o ten naszyjnik. Drzewo rozpromieniło się z radości. Powiedziało, że dokładnie tego naszyjnika potrzebuje.

-„Jego dźwięki budzą magię lasu do życia – wyjaśnił duch – „Naszyjnik był strzeżony przez złego ducha lasu, ale odkąd doszły mnie wieści, że gdzieś się zawieruszył, obudziła się we mnie nadzieja na odzyskanie wolności. Zacząłęm wołać o pomoc i usłyszałaś mnie”.

Maïka była bardzo przejęta, chociaż zaczęła się zastanawiać, na ile była to kwestia przypadku, a na ile przeznaczenia, że znalazła się w lesie na jagodach w momecie, gdy dąb wznowił swoje wołania o pomoc. Czy można wierzyć w przeznaczenie? Czy istnieją przypadki? Ocknęła się z zadumy, mówiąc sobie w duchu: „A co to za różnica, skoro już tu jestem? Czy to ważne jak i dlaczego się tu znalazłam?” Wszystko jest ważne – przypomniała sobie słowa przyjaciela. „Pomyślę o tym innym razem” – postanowiła i zwróciła się do dębu.

-„I co teraz? I co teraz?”

-„Przyprowadź mi białego ptaka” – poprosiło drzewo.

„Jak ja znajdę w tym złowrogim lesie białego ptaka ?” – pytała siebie Maïka. Szła i szła rozglądając się wokół, starając się jednak nie oddalać zbytnio od drzewa. W końcu zrezygnowana usiadła na mchu, wyciągnęła gwizdek z kieszeni, zamknęła oczy i zagwizdała ponownie. Kiedy otworzyła oczy, na jej ramieniu siedział puszczyk śnieżny. Maïka spojrzała na puszczyka, który wyglądał tak jaby spodziewał się, że zostanie o coś poproszony i powiedziała do niego: „Ty pójdziesz ze mną uwolnić ducha lasu” i podniosła się delikatnie, ruszając w drogę powrotną z puszczykiem na ramieniu. Miała już wszystko, czego potrzebowała, by uwolnić ducha. Kiedy stanęła przed drzewem, drzewo milczało. Nie widziała także twarzy z kory, wołanie o pomoc ustało. Maïka włożyła gwizdek do kieszeni, założyła na szyję naszyjnk z dzwoneczków i z puszczykiem na ramieniu, trzy razy obeszła wkoło drzewo, wypowiadając słowa:

Jestem tańcem i śpiewem, który uzdrawia drzewo.  Jestem magicznym głosem serca bicia.  Za pomocą gwizdka i dzwoneczków pokonuję strach i zło.  Jestem duchem lasu, który powraca do życia.

Kiedy w końcu zatrzymała się, zobaczyła przy drzewie Indianina. Miał długie włosy i ponczo uszyte ze skóry zwierzęcej. Siedział przy drzewie, jakby nigdy nic i palił fajkę. Puszczyk odczepił się od ramienia Maïki i zasiadł teraz na ramieniu Indianina, który spojrzał jej głęboko w oczy i przytaknął głową z lekkim uśmiechem. Maice wydawało się przez chwilę, że ten sam uśmiech widziała wcześniej na korze drzewa. Nie wiedziała skąd Indianin wziął się pod drzewem i bała się go o cokolwiek zapytać. Zrozumiała jednak, że Indianin i puszczyk znaja się od dawna. Poczuła też, że w lesie zapanowała przyjazna i harmonijna cisza, przerywana jedynie śpiewem ptaków, które zaczęły nadlatywać z różnych stron.

Maïka zrozumiała, że jej przygoda dobiega końca. Oddała Indianinowi gwizdek i naszyjnik z dzwoneczków. On dał jej w zamian białe pióro, które zgubił jego przyjaciel puszczyk. Maïka na pożegnanie objęła drzewo, pomachała Indianinowi i puszczykowi ręką i zabierając miseczkę z jagodami, udała się ścieżką w kierunku północnym, który prowadził do wyjścia z lasu. „Jeszcze tu wrócę” – obiecała sobie w duchu i pomaszerowała żwawym krokiem wyjadając jagody z miseczki.

***

Po drodze myślała długo jeszcze o złym bracie, który przestał ufać innym, ponieważ prześladował go lęk przed zdradą. Tak bardzo bał się innych i tak mocno pragnął uniknąć cierpienia, że używał swojej władzy, by odpędzić potencjalnych wrogów. Teraz, kiedy siły lasu wróciły do równowagi, może miłość dobrego ducha pomoże mu stawić czoła przeszłości? A może bracia zamienią się rolami? Lub las zdecyduje jeszcze coś innego? Maïka myślała też o tym, że pewne rany duszy nigdy się nie goją. Można je opatrywać, utrzymywać w medycznej higienie, nakładać na nie balsam, ale w pewnych warunkach, odnawiają się i krwawią na nowo. Ważne jest jednak, by być ich świadomym i wiedzieć jak je opatrywać. Problem złego ducha polegał na tym, że chciał zapomnieć o swojej ranie.

METAMORPHOSIS, Res insolita

Pająk – alchemik

Pająk – alchemik

Nadciągała burza. Merkaba Maïki zaczęła tracić paliwo, które posiadało wprawdzie zdolność do samoregeneracji, ale uaktywniała się ona jedynie wówczas, gdy właściciel pojazdu był wypoczęty i zrelaksowany. Merkaba była bowiem napędzana energią myśli. Im intensywniej więc Maïka myślała o burzy i braku schronienia, tym wolniejszy stawał się jej pojazd, gdyż Maïka zaczęła zasilać go strachem i niepokojem. Ponieważ pojazd i właściciel byli nierozłączni, a merkaba nigdy nie naraża swojego pilota na zbędne ryzyko, starając się zapewnić podczas podróży minimum bezpieczeństwa, pojazd Maïki zatrzymał się tuż przed drewnianym, starym domem, nieopodal lasu. Maïka postanowiła się więc w nim schronić przed nadciągajacą burzą. Była szczęśliwa, że udało jej się do niego dotrzeć, zanim rozpadało się na dobre.

Popchnęła drzwi, które nie stawiały żadnego oporu i weszła do środka. Dom miał prostą i surową architekturę. Pomimo tego, że był przestronny, znajdowało się w nim tylko jedno nieumeblowane pomieszczenie. Za to po środku pokoju siedział sobie wygodnie ogromny, czarny pajak. Czy był stróżem tego domu? Czy tak jak Maïka szukał schronienia przed burzą? Nie zagłębiając się w odpowiedź, Maïka rozmyślała gorączkowo jak pozbyć się intruza. Nie wyobrażała sobie dzielenia jedynej dostępnej w domu przestrzeni z czarnym pająkiem, który chociaż się nie ruszał, budził w niej niepokoił. Strach i obrzydzenie ustąpiły w końcu miejsca głodowi i zmęczeniu. Tolerując nieprzyjazną obecność pająka, Maïka przycupnęła w kącie i wtuliwszy głowę w ramiona, zasnęła.

Kiedy się obudziła, zauważyła, że czarne pajęczysko zniknęło, a na jej miejscu siedziała teraz gigantycznych rozmiarów tarantula. Była dużo większa od czarnego pająka i tylko o połowę mniejsza od Maïki. W odróżnieniu jednak od czarnego pająka, tarantula wydawała się przyjazna, była na swój sposób piękna, emanował z niej zielonkawy blask, który sprawiał, że jej obecność była dyskretna, a nawet możnaby powiedzieć – uspakajająca. Jej kryształowo-transparentne ciało przeświecało delikatne, fosforyzujące światło. Jego kolor przywodził na myśl mistyczne rośliny, które Maïka widziała podczas jednej ze swoich wypraw na planetę Maribu. Jedynie jej odnóża były czarne i przypominały o pokrewieństwie z rodziną pająków. Maïka była zahipnotyzowana niespotykanym pięknem stworzenia. Przekonana, że śni, ponownie zamknęła oczy. Kiedy się obudziła, pomieszczenie było puste. Pomyślała więc z przekonaniem, że to musiał być sen. Deszcz ustał i rozpogodziło się. Maïka udała się więc na rozpoznanie terenu w poszukiwaniu wody i czegoś do przekąszenia. Pragnęła ukoić swój niepokój po męczącej podróży i zanurzyć dłonie w źródełku, które namierzyła poprzedniego dnia, zanim jej pojazd się zatrzymał.

Niespodziewanie jednak jej merkaba zmieniła trajektorię lotu i dziewczyna stanęła twarzą w twarz z majestatyczną postacią, odzianą w fioletową szatę, w której rozpoznała Mistrza alchemii tworzenia i magii fioletowego płomienia. Świetlista postać Mistrza trzymała w ręku wielką złotą księgę, z której wysypywał się złocisty puder przekształcający się w molekuły światła. Maïka nigdy czegoś takiego nie widziała, jednak dano jej do zrozumienia, że nie tylko znalazła się tu za sprawą magii fioletowego płomienia, ale również że postrzega otaczające ją zjawiska bez udziału zmysłów. Znajdowała się  w ósmym wymiarze, o którym nie miała szczegółowych informacji, ani też o panujących tu regułach. Jednak nowe doświadczenia zaskakiwały ją w bardzo pozytywny sposób, a jej radość wprawiała merkabę w delikatne wibracje, nastrajając jej częstotliwość do energii ósmego wymiaru. Mistrz podał jej księgę. Kiedy ją otworzyła, wyleciały z niej kolorowe ptaki i motyle, zataczając wokół niej kregi i przecinając jej ciało jakby były hologramami. Słyszała coraz głośniejszą muzykę, która dochodziła z samego serca księgi. Muzyka stawała się coraz bardziej intensywna i coraz bardziej zagęszczała wibrację wokół Maïki aż do momentu, gdy księga wessała ją do środka.

Ocknęła się w ogrodzie o nieopisywalnym pięknie, który był wypełniony kwiatami i roślinnością o kształtach i kolorach niespotykanch na Ziemi ! Cudowne światło rozlewało się po całym ogrodzie wypełniając je magią. Zapach kwiatów unosił się w powietrzu.  W środku ogrodu siedział ogromny świetlisty pajak, którego widziała poprzednio w drewnianym domu.

Gdy ich spojrzenia się skrzyżowały, Pająk odezwał się: „Świadomość wymaga Transformacji. Świadomość jest pierwszym krokiem Przebudzenia. Transformacja jest elewacją. Czy widzisz tę drabinę? ” – zapytał i wskazał na drabinę znajdującą się w ogrodzie. Maïka zaczęła przyglądać się świetlistym szczeblom drabiny, ale nie potrafiła stwierdzić, gdzie drabina się kończy. Pająk dostrzegł jej konsternację i wyjaśnił: „Na pewnych etapach Transformacji, szczeble integrują się z procesem wspinaczki. Świadomość przestaje dostrzegać Dwoistość. Czyż nie widzisz we mnie pająka?” – zapytał. Maïka zgodnie przytaknęła głową. „Czyż pająk nie jest stworzeniem budzącym lęk i odrazę? – zapytał ponownie Pająk, a ona znowu w duchu zgodziła się z nim, zwłaszcza, że obraz czarnego stworzenia wyłaniającego się z deszczowej pogody, wciąż był żywy w jej wyobraźni. „To jest twoje postrzeganie Dwoistości” – ciągnął Pająk. „Światło może być wydobyte jedynie poprzez istnienie ciemności.” Zapadło milczenie. Maïka zdała się przyjmować ze zrozumieniem i ulgą, słowa Pająka. Miały one dla niej szczególne znaczenie w kontekście ostatnich przygód: oswoiła się z widokiem zielonego pająka, bo wcześniej skonfrontowała się z czarnym pająkiem… Czyż nie boimy się tego, czego nie znamy? Transformacja czarnego pająka w majestatyczną, zielonoświetlistą tarantulę jest symbolem postrzegania. Nie powinno  się osądzać po pozorach, ani pod wpływem strachu… Wszystko układało się w jej głowie w logiczną całość.  Maïka zaczęła odczuwać  intelektualną przyjemność refleksji i odnajdować sens w swojej podróży. Po chwili jednak Pająk zakłócił jej rozmyślania, mówiąc: „Nie jestem pająkiem… Jestem Stwórcą.”

Maïkę przeszył dreszcz. Czuła, że jej misterna wieża zrozumienia, która osadziła swoje fundamenty pośrodku przepysznego ogrodu nowej świadomości, zaczęła drżeć u podstaw i w końcu rozpadła się, rozpryskując się na tysiące kawałków, które wyrzuciły ją poza rajski ogród. Kiedy doszła do siebie, znajdowała się ciągle w ósmym wymiarze ze złotą księgą w rękach. Każda jej myśl była odbita na stronicach księgi :

Jeśli świadomość siebie (stworzenia) jest dwoista, świadomość Stwórcy jest jednością. Zatem wiedza, za pomocą której stworzenie rozwija świadomość Stwórcy, jest świadomością dwoistości, która aspiruje do percepcji nie-dwoistości.

Jedynie aspiracja duszy, jej gorące pragnienie jedności, jej wspinaczka po szczeblach światła, sprawia, że dwoistość pomiędzy pragnieniem (stworzeniem) i przedmiotem pragnienia (Stwórcą) znika. Zostaje po niej jedynie żar pragnienia, przemiana, którą wprowadziło w ruch światło penetrujące ciemną i zimną materię, ożywiając ją i dając jej energię.

Maïka zrozumiała w końcu, że czarny pająk został poddany transmutacji w procesie uzdrawiania – jej własnego uzdrawiania, które rozpoczęło się w tym samym momencie, w którym uruchomiła swoją merkabę. Zrozumiała, że pająk jest częścią niej samej. Symbolizuje jej nieskończone możliwości tworzenia i moc destrukcji. Pokazuje ścieżki iluzji i prowadzi do Oświecenia. Czarny pająk pośrodku drewnianego domu i zielona tarantula w centrum ogrodu są jej własną aspiracją do bycia centrum świata… Czy dusza wpadnie w pajęczą sieć, czy użyje jej jako liny, by spuścić się po niej w dół, a może jako drabiny, by wznieść się ku wyższym sferom? Możliwości duszy są nieskończone… Maïka już nigdy nie będzie patrzyła na pająka w dawny sposób…

Każdy z nas niesie swojego pająka, ponieważ wszyscy jesteśmy tkaczami własnego losu, poruszając się na granicy światła i materii, życia i śmierci, jawy i snu, iluzji i realizacji… Osądzamy i ferujemy wyroki, nie zdając sobie sprawy z tego, że to, co widzimy, jest naszą własną projekcją… Raz po raz szukamy miejsca w centrum, to znowu zapuszczamy się w niedostępne peryferie, kurczowo trzymając się pajęczej nici, którą tka nasz umysł. Jesteśmy alchemikami światła i mroku.